Είναι οι ώρες που το μυαλό μου, ανοιγοκλείνει τις πόρτες του.
Τα παράθυρα στο σπίτι σήμερα, είναι ανοικτά.
Παντού ήλιος.
Το πρόσωπο μου, το χαιδεύει ο ήλιος.
Το πρόσωπο μου, το χαιδεύει ο πρώτος ήλιος της άνοιξης.
Ο ήλιος είναι τα χέρια σου.
Τα δάκτυλα σου οι ακτίνες.
Αυτό ειν΄ ένα χάδι ποίησης.
Αυτο ειν΄ ένα κίνητρο να γράφω ποίηση.
Και πως αλήθεια να μην σε αγαπώ γλυκιά μου ποιήτρια;
Πως;
...
Όταν οι στίχοι μας μπλέκονται σε ένα γαιτανάκι ερωτικό,
Όταν οι στίχοι μας κάνουν έρωτα κάτω απ΄ τις σκιές των γραμμάτων τους,
Όταν ο ουρανός διαβάζοντας την ποίηση μας, χαμογελάει σαν μικρό παιδάκι.
Και όλα γίνονται ήλιος, μα και φεγγάρι.
Μες το μυαλό μου, είσαι ο ήλιος και το φεγγάρι.
Εκεί ειν΄ ο δικός μας έρωτας.
Στο μυαλό σου, στο μυαλό μου...
Τα σώματα μας ειν΄τα εκτελεστικά του όργανα.
Και γύρω μας παντού η ποίηση.
...
Βιβλία, μολύβια, χαρτιά...
Και μια φωτογραφία σου σ΄έρημη παραλία ή εμπρός από τεράστια βιβλιοθήκη.
Διαβάζοντας ή γράφοντας ή και τα δυο.
Σου γράφω, βλέποντας εμπρός μου δυο βουνά να φλερτάρουν με το τέλος του ουρανού.
Μου γράφεις, βλέποντας μια θάλασσα γαλήνια, να ρουφά έναν ήλιο, βαμμένο κόκκινο.
Είναι όμορφος ο ήλιος, είσαι όμορφη και συ, όταν ο αέρας σου απλώνει τα μαλλιά, σαν τα φτερά λευκού περιστεριού.
...
Και είσαι ντυμένη στ΄άσπρα.
Ένα λουλούδι, βαδίζει πάνω στο μέτωπο σου.
Στέκομαι και το κοιτάζω.
Τα μάτια της ποίησης, διασχίζουν τον χρόνο και υπερβαίνουν τις σχέσεις.
...
Κάποιες ημέρες είμαι μελαγχολικός.
Μετά, σου γράφω ποιήματα.
Κάποια απ΄ αυτά τα σκίζω.
Θέλω να μείνουν τα πιο τέλεια.
Μα τέλεια γράφω, μόνο όταν γράφω για σένα.
Όταν πετύχω της γυναίκας την γραφή, θα είμαι ο βασιλιάς της ποίησης.
Γιατί την τρυφεράδα σου γυναίκα, εγώ ποτές δεν θα χω.
...
Γιαυτό σου γράφω ποίηση, κυνηγώντας τ΄ όνειρό μου.
Το όνειρο μου είσαι συ.
Το όνειρό μου είναι έρωτας.
Είσαι γυναίκα, είμαι άνδρας.
Γράφουμε ποίηση, γράφουμε ζωή.
Και επικοινωνούμε, δημιουργώντας.
Όταν μια δημιουργία κρύβει μέσα της αγάπη, αποτελέσματα της είναι μόνο θαύματα.
...
Μικροί κι εμείς, που μεγαλώνουμε.
Μαζί με τα θαύματα, που μεγαλώνουν σαν τα μικρά παιδιά.
Και σαν τα όνειρα, βουτάμε σ΄αυτή την θάλασσα την ήρεμη.
Την δική σου την θάλασσα.
Εγώ κρατάω τα βουνά.
...
Κοιτάζω απέναντι μου, ένα μπουκάλι με νερό.
Νερό απ΄ το απέναντι βουνό.
Αυτό το νερό, έχει την μορφή σου.
Με το νερό αυτό πια ξεδιψώ και μόνο που το βλέπω.
...
Με τους στίχους σου, εδώ τώρα, γαληνεύω.
Και σέρνω το μολύβι μου.
Σχεδιάζω την καρδιά σου με γράμματα.
Μόνο έτσι η ποίηση μου αποκτάει νόημα.
Και γίνεται ζεστή αγκαλιά, για να χωρέσεις μέσα της.
...
Δεν μπορώ να ειμ΄ αλλιώς, έτσι με έφερε στον κόσμο η μαμά μου.
Δεν τα μπορώ τα πεζοδρόμια, λατρεύω τις πλατείες.
...
Φέτος οι αγροί γέμισαν κίτρινα λουλούδια.
Είναι κι αυτά τα λουλούδια, που σε φέρνουνε σαν έρωτα κοντά μου.
Και είναι ο δικός σου έρωτας, που γράφει όλα τ΄άλλα.
Τα άλλα που πονάνε, τα άλλα της ζωής τα γκρίζα.
Κι εσύ με καταλαβαίνεις,
Γιατί είσαι ποιήτρια.
...
Γιατί σ΄ αγαπώ.
Γιατί αγαπώ τα μάτια σου όταν δακρύζουν, βλέποντας τα παιδιά των φαναριών και άστεγους των δρόμων.
Θεός δεν είμαι, ούτε επαναστάτης, τον κόσμο για ν αλλάξω.
Αντίσταση μου, η γραφή.
Όνειρο μου η αγάπη, όνειρο μου η ποίηση.
...
Άκουσε με αγάπη μου.
Τούτα τα βουνά που βλέπω μπρος μου, απελευθερώνουν την άνοιξη.
Και τα χέρια μου, χαιδεύουν το χαρτί που γράφω.
Όχι το χαρτί!
Το δέρμα σου χαιδεύουν.
...
Ανταποδίδω την αγάπη σου, με άλλη αγάπη.
Ανταποδίδω το χάδι σου με χάδι.
...
Αύριο, θα έχει και πάλι ήλιο.
Τον δικό σου τον ήλιο...
Αγάπη μου, χθες διάβασα τα τελευταία λόγια από το ποίημα που μου γραψες.
Ένοιωσα πως κάναμε έρωτα.
Ίσως να το νοιωσες και συ.
Ήταν σαν να βλεπα μαζί σου μια ανατολή,
Σε μια ακρογιαλιά, κάπου στα δικά μας τα επτάνησα.
Μόνο εμείς οι ποιητές ξέρουμε να κάνουμ έρωτα, όπου θέλουμε και κάθε μας στιγμή.
Αρκεί που γράφουμε.
Μια ματιά και πέντε λέξεις μας, μετακινούν τον κόσμο όλο.
...
Ζέστανε ο καιρός.
Αγάπη μου, ζηλεύω...
Ζηλεύω τα μικρά παιδιά.
Κάνε με μικρό παιδί και πάλι.
Σε παρακαλώ!
Μόνο εσύ μπορείς.
...
Θα σε κάνω κι εγώ κοριτσάκι.
Στο υπόσχομαι.
Γιατί αυτό ακριβώς είσαι.
Ένα όμορφο μικρούλι κοριτσάκι.
Κι εγώ σε αγαπάω κοριτσάκι.
...
Η αγάπη, γυρίζει τον χρόνο πίσω.
Μα η μέρα τελειώνει.
Είναι η ώρα σου!
Είναι η ώρα, που γίνεται πιο όμορφη.
Και γράφεις σε πολλές γλώσσες.
Αγγλικά, Ελληνικά, Ρώσικα...
Και γίνεσαι πολλές.
Γίνεσαι όλες οι ποιήτριες του κόσμου.
Το πρόσωπο σου αλλάζει, παίρνει το κιτρινόμαυρο το χρώμα, που δείχνει δύση.
...
Είναι η ώρα των αισθήσεων.
Αναπαύομαι στην πολυθρόνα μου.
Αρκούμαι να σε κοιτάζω.
Και χορεύεις...
Χορεύεις μέσα σ΄ένα κύμα από ύπουλο φως,
Μέσα σε ένα τρέμουλο από αναπνοές και όνειρα.
Και από το στόμα σου βγαίνουν λέξεις αόριστες και διεισδυτικές.
Σαν τις ιδέες στο μυαλό μου.
...
Στο έχω ξαναπεί
Ο έρωτας είναι το μυαλό μας,
Το φιλι μας είναι τα μάτια μας,
Οι αγκαλιές μας είναι τα ποιήματα μας.
...
Βλέπω την μύτη του μολυβιού μου, που σώνεται.
Σώνεται σαν την ζωή μας.
Αγάπη μου μην φοβάσαι,
Οι ποιητές δεν θα πεθάνουνε ποτέ!
Οι έρωτες των ποιητών δεν θα πεθάνουνε ποτέ!
...
Και εικόνες και χρώματα.
Μια ποίηση γεμάτη με εικόνες και με χρώματα.
...
Τελευταία μου λείπεις πολύ.
Διαβάζω ξανά και ξανά παλιά σου ποιήματα.
Κι εγώ σου γράφω νέα.
Μετά τα πετώ στον ουρανό, να τα διαβάσουν τα πουλιά και να ρθουν να στα πούνε.
...
Αγάπη μου είναι η ώρα για να κυλιστώ και πάλι στα όνειρα μου.
Αγάπη μου εσύ κι η ποίηση γίνατε τα πιο όμορφα μου όνειρα.
Και ένα τραγούδι από αγγέλους κυματίζει μες το νου μου, όταν ονειρεύομαι το λευκό σου το κορμάκι.
Αυτά τα όνειρα κουβαλούν μαζί τους όλο το χθες, όλο το αύριο, όλες τις ελπίδες, όλους τους ανθρώπους.
Αλλά εγώ αγαπάω το κορμάκι σου, τα ματάκια, την φωνούλα σου.
Γίνεσαι κρεβάτι να κοιμάμαι, γίνεσαι τραπέζι για να γράφω.
...
Πως να μη δακρύζω από χαρά όταν σε σκέφτομαι.
Πως να μην πετώ ψηλά στ αστέρια.
Κουβαλώντας σε σαν δώρο ιερό.
Γιατί μου είσαι μια δημιουργία, μου είσαι έρωτας και ποίηση μαζί.
...
Έξω φυσάει...
Αφού σ αγαπώ, δεν με νοιάζει τίποτε.
Και ξέρω την αγάπη όπως κι την ποίηση.
Όλη μου η ποίηση, είναι μια αγάπη.
Η αγάπη μου για σένα, η αγάπη για τον κόσμο όλο.
Εσύ είσαι όλος μου ο κόσμος.
Και σε φυλάω πάντοτε στην τσέπη μου, σαν φυλαχτό αγάπης.
...
Απόψε έχει και φεγγάρι.
Μόλις το πρόσεξα να μου κλείνει το ένα του το μάτι.
Κλείνω τα μάτια...
Πετάω...
Πετάω πάνω από την θάλασσα, πάνω από τις κορυφές των πιο πανήψηλων βουνών.
...
Και σε έχω αγκαλιά.
Αυτή την μόνιμα θερμή για σένα αγκαλιά.
Κοίταξε κάτω!
Δέντρα, σπίτια, εκκλησίες.
Όλες οι εκκλησούλες του κόσμου ειν η καρδούλα σου αγάπη μου.
Κοίταξε και τα μικρά παιδιά, που πάνε στο σχολείο.
Θυμάμαι μικρό εμένα και εσένα μικρή, να περπατάμε χέρι - χέρι.
Από μικροί μαζί...
...
Αγάπη μου, της ποίησης το χάρισμα, το λάβαμε μικροί.
Και το ταξίδι, συνεχίζει τον δρόμο του.
Κι ο έρωτας φυσάει την αύρα του μες τις καρδιές μας.
Και απλώνει την αγάπη του, κάνοντας μας να λέμε την φράση σ΄ αγαπώ.
...
Αγάπη μου, είν δύσκολοι οι χρόνοι που περνάμε.
Για τους ποιητές οι χρόνοι είναι πάντα δύσκολοι.
Γιατί η ποίηση δεν συμβιβάζεται και δεν γυρνά την πλάτη,
Στον καημό, στην προδοσία και στην λύπη.
Παρηγορεί και συμβουλεύει,
Προτρέπει, ξεσηκώνει και αγωνίζεται.
Γιατί πάντοτε αγαπάει..
Ποίηση και μίσος ειν έννοιες αντίθετες.
...
Δες τα χέρια μου, δες τα χέρια σου...
Δεν είναι έργα τέχνης;
Θέλω να φιλήσω τα χέρια σου,
Γιατί παράγουν έρωτα!
Θέλω να σου πω: ευχαριστώ!
Που έχεις γεννηθεί και που υπάρχεις.
Ευχαριστώ που γράφεις!
...
Ευχαριστώ τον Θεό, που σ έκανε ποιήτρια και μένα ποιητή.
Μόνο δυο ποιητές μπορούν να νοιώσουν την αξία που χει ο έρωτας.
Και είναι του έρωτα η ώρα και ειν η ώρα της σιωπής.
Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να το ζήσει!
...
Άλλα δεν έχω να σου γράψω.
Έφτασε η ώρα να μιλήσουνε τα όνειρα.
Σου φιλώ τα δροσερά σου χείλη.
Καληνύχτα αγαπημένη μου ποιήτρια!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Τα παράθυρα στο σπίτι σήμερα, είναι ανοικτά.
Παντού ήλιος.
Το πρόσωπο μου, το χαιδεύει ο ήλιος.
Το πρόσωπο μου, το χαιδεύει ο πρώτος ήλιος της άνοιξης.
Ο ήλιος είναι τα χέρια σου.
Τα δάκτυλα σου οι ακτίνες.
Αυτό ειν΄ ένα χάδι ποίησης.
Αυτο ειν΄ ένα κίνητρο να γράφω ποίηση.
Και πως αλήθεια να μην σε αγαπώ γλυκιά μου ποιήτρια;
Πως;
...
Όταν οι στίχοι μας μπλέκονται σε ένα γαιτανάκι ερωτικό,
Όταν οι στίχοι μας κάνουν έρωτα κάτω απ΄ τις σκιές των γραμμάτων τους,
Όταν ο ουρανός διαβάζοντας την ποίηση μας, χαμογελάει σαν μικρό παιδάκι.
Και όλα γίνονται ήλιος, μα και φεγγάρι.
Μες το μυαλό μου, είσαι ο ήλιος και το φεγγάρι.
Εκεί ειν΄ ο δικός μας έρωτας.
Στο μυαλό σου, στο μυαλό μου...
Τα σώματα μας ειν΄τα εκτελεστικά του όργανα.
Και γύρω μας παντού η ποίηση.
...
Βιβλία, μολύβια, χαρτιά...
Και μια φωτογραφία σου σ΄έρημη παραλία ή εμπρός από τεράστια βιβλιοθήκη.
Διαβάζοντας ή γράφοντας ή και τα δυο.
Σου γράφω, βλέποντας εμπρός μου δυο βουνά να φλερτάρουν με το τέλος του ουρανού.
Μου γράφεις, βλέποντας μια θάλασσα γαλήνια, να ρουφά έναν ήλιο, βαμμένο κόκκινο.
Είναι όμορφος ο ήλιος, είσαι όμορφη και συ, όταν ο αέρας σου απλώνει τα μαλλιά, σαν τα φτερά λευκού περιστεριού.
...
Και είσαι ντυμένη στ΄άσπρα.
Ένα λουλούδι, βαδίζει πάνω στο μέτωπο σου.
Στέκομαι και το κοιτάζω.
Τα μάτια της ποίησης, διασχίζουν τον χρόνο και υπερβαίνουν τις σχέσεις.
...
Κάποιες ημέρες είμαι μελαγχολικός.
Μετά, σου γράφω ποιήματα.
Κάποια απ΄ αυτά τα σκίζω.
Θέλω να μείνουν τα πιο τέλεια.
Μα τέλεια γράφω, μόνο όταν γράφω για σένα.
Όταν πετύχω της γυναίκας την γραφή, θα είμαι ο βασιλιάς της ποίησης.
Γιατί την τρυφεράδα σου γυναίκα, εγώ ποτές δεν θα χω.
...
Γιαυτό σου γράφω ποίηση, κυνηγώντας τ΄ όνειρό μου.
Το όνειρο μου είσαι συ.
Το όνειρό μου είναι έρωτας.
Είσαι γυναίκα, είμαι άνδρας.
Γράφουμε ποίηση, γράφουμε ζωή.
Και επικοινωνούμε, δημιουργώντας.
Όταν μια δημιουργία κρύβει μέσα της αγάπη, αποτελέσματα της είναι μόνο θαύματα.
...
Μικροί κι εμείς, που μεγαλώνουμε.
Μαζί με τα θαύματα, που μεγαλώνουν σαν τα μικρά παιδιά.
Και σαν τα όνειρα, βουτάμε σ΄αυτή την θάλασσα την ήρεμη.
Την δική σου την θάλασσα.
Εγώ κρατάω τα βουνά.
...
Κοιτάζω απέναντι μου, ένα μπουκάλι με νερό.
Νερό απ΄ το απέναντι βουνό.
Αυτό το νερό, έχει την μορφή σου.
Με το νερό αυτό πια ξεδιψώ και μόνο που το βλέπω.
...
Με τους στίχους σου, εδώ τώρα, γαληνεύω.
Και σέρνω το μολύβι μου.
Σχεδιάζω την καρδιά σου με γράμματα.
Μόνο έτσι η ποίηση μου αποκτάει νόημα.
Και γίνεται ζεστή αγκαλιά, για να χωρέσεις μέσα της.
...
Δεν μπορώ να ειμ΄ αλλιώς, έτσι με έφερε στον κόσμο η μαμά μου.
Δεν τα μπορώ τα πεζοδρόμια, λατρεύω τις πλατείες.
...
Φέτος οι αγροί γέμισαν κίτρινα λουλούδια.
Είναι κι αυτά τα λουλούδια, που σε φέρνουνε σαν έρωτα κοντά μου.
Και είναι ο δικός σου έρωτας, που γράφει όλα τ΄άλλα.
Τα άλλα που πονάνε, τα άλλα της ζωής τα γκρίζα.
Κι εσύ με καταλαβαίνεις,
Γιατί είσαι ποιήτρια.
...
Γιατί σ΄ αγαπώ.
Γιατί αγαπώ τα μάτια σου όταν δακρύζουν, βλέποντας τα παιδιά των φαναριών και άστεγους των δρόμων.
Θεός δεν είμαι, ούτε επαναστάτης, τον κόσμο για ν αλλάξω.
Αντίσταση μου, η γραφή.
Όνειρο μου η αγάπη, όνειρο μου η ποίηση.
...
Άκουσε με αγάπη μου.
Τούτα τα βουνά που βλέπω μπρος μου, απελευθερώνουν την άνοιξη.
Και τα χέρια μου, χαιδεύουν το χαρτί που γράφω.
Όχι το χαρτί!
Το δέρμα σου χαιδεύουν.
...
Ανταποδίδω την αγάπη σου, με άλλη αγάπη.
Ανταποδίδω το χάδι σου με χάδι.
...
Αύριο, θα έχει και πάλι ήλιο.
Τον δικό σου τον ήλιο...
Αγάπη μου, χθες διάβασα τα τελευταία λόγια από το ποίημα που μου γραψες.
Ένοιωσα πως κάναμε έρωτα.
Ίσως να το νοιωσες και συ.
Ήταν σαν να βλεπα μαζί σου μια ανατολή,
Σε μια ακρογιαλιά, κάπου στα δικά μας τα επτάνησα.
Μόνο εμείς οι ποιητές ξέρουμε να κάνουμ έρωτα, όπου θέλουμε και κάθε μας στιγμή.
Αρκεί που γράφουμε.
Μια ματιά και πέντε λέξεις μας, μετακινούν τον κόσμο όλο.
...
Ζέστανε ο καιρός.
Αγάπη μου, ζηλεύω...
Ζηλεύω τα μικρά παιδιά.
Κάνε με μικρό παιδί και πάλι.
Σε παρακαλώ!
Μόνο εσύ μπορείς.
...
Θα σε κάνω κι εγώ κοριτσάκι.
Στο υπόσχομαι.
Γιατί αυτό ακριβώς είσαι.
Ένα όμορφο μικρούλι κοριτσάκι.
Κι εγώ σε αγαπάω κοριτσάκι.
...
Η αγάπη, γυρίζει τον χρόνο πίσω.
Μα η μέρα τελειώνει.
Είναι η ώρα σου!
Είναι η ώρα, που γίνεται πιο όμορφη.
Και γράφεις σε πολλές γλώσσες.
Αγγλικά, Ελληνικά, Ρώσικα...
Και γίνεσαι πολλές.
Γίνεσαι όλες οι ποιήτριες του κόσμου.
Το πρόσωπο σου αλλάζει, παίρνει το κιτρινόμαυρο το χρώμα, που δείχνει δύση.
...
Είναι η ώρα των αισθήσεων.
Αναπαύομαι στην πολυθρόνα μου.
Αρκούμαι να σε κοιτάζω.
Και χορεύεις...
Χορεύεις μέσα σ΄ένα κύμα από ύπουλο φως,
Μέσα σε ένα τρέμουλο από αναπνοές και όνειρα.
Και από το στόμα σου βγαίνουν λέξεις αόριστες και διεισδυτικές.
Σαν τις ιδέες στο μυαλό μου.
...
Στο έχω ξαναπεί
Ο έρωτας είναι το μυαλό μας,
Το φιλι μας είναι τα μάτια μας,
Οι αγκαλιές μας είναι τα ποιήματα μας.
...
Βλέπω την μύτη του μολυβιού μου, που σώνεται.
Σώνεται σαν την ζωή μας.
Αγάπη μου μην φοβάσαι,
Οι ποιητές δεν θα πεθάνουνε ποτέ!
Οι έρωτες των ποιητών δεν θα πεθάνουνε ποτέ!
...
Και εικόνες και χρώματα.
Μια ποίηση γεμάτη με εικόνες και με χρώματα.
...
Τελευταία μου λείπεις πολύ.
Διαβάζω ξανά και ξανά παλιά σου ποιήματα.
Κι εγώ σου γράφω νέα.
Μετά τα πετώ στον ουρανό, να τα διαβάσουν τα πουλιά και να ρθουν να στα πούνε.
...
Αγάπη μου είναι η ώρα για να κυλιστώ και πάλι στα όνειρα μου.
Αγάπη μου εσύ κι η ποίηση γίνατε τα πιο όμορφα μου όνειρα.
Και ένα τραγούδι από αγγέλους κυματίζει μες το νου μου, όταν ονειρεύομαι το λευκό σου το κορμάκι.
Αυτά τα όνειρα κουβαλούν μαζί τους όλο το χθες, όλο το αύριο, όλες τις ελπίδες, όλους τους ανθρώπους.
Αλλά εγώ αγαπάω το κορμάκι σου, τα ματάκια, την φωνούλα σου.
Γίνεσαι κρεβάτι να κοιμάμαι, γίνεσαι τραπέζι για να γράφω.
...
Πως να μη δακρύζω από χαρά όταν σε σκέφτομαι.
Πως να μην πετώ ψηλά στ αστέρια.
Κουβαλώντας σε σαν δώρο ιερό.
Γιατί μου είσαι μια δημιουργία, μου είσαι έρωτας και ποίηση μαζί.
...
Έξω φυσάει...
Αφού σ αγαπώ, δεν με νοιάζει τίποτε.
Και ξέρω την αγάπη όπως κι την ποίηση.
Όλη μου η ποίηση, είναι μια αγάπη.
Η αγάπη μου για σένα, η αγάπη για τον κόσμο όλο.
Εσύ είσαι όλος μου ο κόσμος.
Και σε φυλάω πάντοτε στην τσέπη μου, σαν φυλαχτό αγάπης.
...
Απόψε έχει και φεγγάρι.
Μόλις το πρόσεξα να μου κλείνει το ένα του το μάτι.
Κλείνω τα μάτια...
Πετάω...
Πετάω πάνω από την θάλασσα, πάνω από τις κορυφές των πιο πανήψηλων βουνών.
...
Και σε έχω αγκαλιά.
Αυτή την μόνιμα θερμή για σένα αγκαλιά.
Κοίταξε κάτω!
Δέντρα, σπίτια, εκκλησίες.
Όλες οι εκκλησούλες του κόσμου ειν η καρδούλα σου αγάπη μου.
Κοίταξε και τα μικρά παιδιά, που πάνε στο σχολείο.
Θυμάμαι μικρό εμένα και εσένα μικρή, να περπατάμε χέρι - χέρι.
Από μικροί μαζί...
...
Αγάπη μου, της ποίησης το χάρισμα, το λάβαμε μικροί.
Και το ταξίδι, συνεχίζει τον δρόμο του.
Κι ο έρωτας φυσάει την αύρα του μες τις καρδιές μας.
Και απλώνει την αγάπη του, κάνοντας μας να λέμε την φράση σ΄ αγαπώ.
...
Αγάπη μου, είν δύσκολοι οι χρόνοι που περνάμε.
Για τους ποιητές οι χρόνοι είναι πάντα δύσκολοι.
Γιατί η ποίηση δεν συμβιβάζεται και δεν γυρνά την πλάτη,
Στον καημό, στην προδοσία και στην λύπη.
Παρηγορεί και συμβουλεύει,
Προτρέπει, ξεσηκώνει και αγωνίζεται.
Γιατί πάντοτε αγαπάει..
Ποίηση και μίσος ειν έννοιες αντίθετες.
...
Δες τα χέρια μου, δες τα χέρια σου...
Δεν είναι έργα τέχνης;
Θέλω να φιλήσω τα χέρια σου,
Γιατί παράγουν έρωτα!
Θέλω να σου πω: ευχαριστώ!
Που έχεις γεννηθεί και που υπάρχεις.
Ευχαριστώ που γράφεις!
...
Ευχαριστώ τον Θεό, που σ έκανε ποιήτρια και μένα ποιητή.
Μόνο δυο ποιητές μπορούν να νοιώσουν την αξία που χει ο έρωτας.
Και είναι του έρωτα η ώρα και ειν η ώρα της σιωπής.
Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να το ζήσει!
...
Άλλα δεν έχω να σου γράψω.
Έφτασε η ώρα να μιλήσουνε τα όνειρα.
Σου φιλώ τα δροσερά σου χείλη.
Καληνύχτα αγαπημένη μου ποιήτρια!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου