(Α)ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ ΣΤΟ ΜΠΡΑΤΣΟ

Με έναρξη ένα κακό, που γύρισε την θάλασσα στη Μπαρμπαριά, ο αιώνας του μοναχικού θαλάσσιου λέοντος, μια μέρα χτύπησε τις πόρτες των στοιβαγμένων σαν ένα σύνολο ανθρώπων
και άλλαξε την μεταξύ αυτών ισορροπία, σαν το σκουλήκι που μπερδεύεται σε μάζα μια σκούρου χρώματος, σκάβοντας σαν άλλος τυμβωρύχος.
Όλα λοιπόν μαζί, σε μια εκκίνηση μέσα από το χώμα και στόχο το μοναδικό ολόγιομο φεγγάρι.
Λέγε με Αύγουστο, λέγε με καλοκαίρι.
Και όλο κάτι το καινούριο θα βρεθεί., για να αλλάξει το μαύρο της απολυτότητας.
...
"Σκέψου σχετικά και μίλα διφορούμενα."
Όταν το κλίμα του τόπου θα αλλάξει, η επιβίωση θα μιλήσει μόνο με όσους έχουν δυο πρόσωπα.
Δείγμα, ο πόλεμος, συμπέρασμα, ειρήνη.
Γιορτές ειρήνης.
Και ο υπουργός να κάνει τα εγκαίνια, μόνο αφού πρώτα υπογράψει την καταστροφή ενός υποσυνόλου.
Όμοια, ευνουχισμός...
...
Μεγάλου μεγέθους οι έρωτες της μέρας ενός σήμερα.
Λόγοι και φωτογραφίες μιας στιγμής.
Σαν τον αφελή χωρικό του αιώνα που μας πέρασε και χάθηκε μέσα σε μια μοντέρνα όπερα του σήμερα.
Τελικά το σύνολο της πρόσθεσης είναι μια απορία.
Το πιο αγνό κι ευγενικό αποτέλεσμα.
...
Εκεί που περιμένει ένα κορίτσι φτιαγμένο από όνειρα, γυρίζοντας από την καλημέρα κι οδεύοντας προς μια χώρα φτιαγμένη μοναχά με λόγια όμορφα.
...
Μικρό στο μπράτσο της το τατουάζ, κρύβει την μυστική του δύναμη.
Μια δύναμη πικρή, σαν τον ήλιο ενός τέλους.
Όχι! Δεν θέλω να τραγουδήσω ξανά ποτέ.
Μετά την τέταρτη της άρνηση, ο αμνός αλλάζει χρώμα.
Και κανένα αφεντικό πια  δεν πληρώνει τους δασμούς, για να περάσει στον διάδρομο, απέναντι...
Δεν είναι θράσος, είναι κατιτίς πραγματικό.
...
Μαύρο το μέσα των ανθρώπων τελικά.
Κατά βάθος ετερόφωτοι.
Λίγοι πια οι ήλιοι.
...
Το κορίτσι λέει, έμαθε μόνο να γελά.
Ένα ακόμη αμάρτημα των προπατόρων.
Γιατί έτσι χάνεται τελικά η εκτίμηση στο τι είν ο έρωτας πραγματικά.
Ειν και γέλιο, ειν και δάκρυ.
Είναι η διαφορά.
Κι εκεί πια νικά η ωριμότητα.
Άδικο...
...
Άλλωστε το δέρμα του καλοκαιριού, έχει κάτι το σκούρο πάνω του, που το κάνει να ερεθίζει τον άνεμο της δύσης.
Λόγια αισθήσεων, απουσία άποψης σχεδιασμού μιας νέας άνοιξης.
Σαν τα τζιτζίκια.
Δεν ξέρω τι μου λένε γύρω, αλλά εγώ τα τζιτζίκια τα αγαπώ.
Γιατί πεθαίνουν τραγουδώντας.
Σαν τους ανθρώπους, όπου τις εποχές αλλάζουν.
Αλλαγές με θάνατο, εποχές με το τραγούδι.
...
Αγαπώντας τα στήθη μιας γυναίκας και τον αφρό μιας θάλασσας, ένα απόγευμα μου δείχνει πως ήλθα στην ζωή, για να μαι κάποιος άλλος.
Και ο απέναντι αιωνόβιος γέρος να μου κουνά το δάκτυλο, χλευάζοντας την όποια μου νεότητα.
Αυτό θα πει εκδίκηση.
Μέχρι ο ουρανός να βρέξει φως αληθινό.
...
Κοίταξα στα μάτια αυτό τον Αύγουστο που φεύγει.
Δικαίωση, μόνο σε πολυτελή συσκευασία ενός μικρού ονείρου.
...
Κάποιος μου είπε ν αγαπήσω το κορίτσι με το τατουάζ στο μπράτσο.
Κάποιοι τάχθηκαν με την πλευρά της ωριμότητας.
Κάποιος έβγαλε μια τελευταία  απαγόρευση.
Τελικά η μουσική θα επιστρέψει πλέον σαν ανάγκη.
...
"Μιλώντας με τις εποχές, μόνον αυτές κερδίζουν."
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ