ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ

Ήταν πετροχελίδονο, στ΄ Απρίλη τη λιακάδα.
Λαμπρόν τον ήλιο αντίκρισε, επάνω στ΄ ανηφόρι.
Έριξε δυο κρυφές ματιές, απέναντι στον κάμπο...
Κι ο δρόμος για την άνοιξη, έφερε καλοκαίρι...
Επρασινίσαν τα βουνά, πράσινα τα λιβάδια
Γέμισε φως ο ουρανός, φωνές ο κόσμος όλος.
Κι εσείς τα μαύρα σύννεφα κι εσείς πουλιά μεγάλα,
Ταξίδι πάτε ολημερίς, ψηλά εις τους αιθέρες..
Βρείτε, που χαθ΄ η αγάπη μου, που πέρασε τη νύχτα
Και το πρωί με την αυγή, που άνοιξε τα μάτια,
Που πήγε και δεν γύρισε, που πήγε κι αν εχάθη...
Ειν΄ του δημάρχου εγγονή και του γιατρού η κόρη...
Και ειν΄ η κόρη π΄ αγαπώ, αυτή η αγαπημένη...
Που μου την κλέψαν οι πολλοί, οι άγνωστοι, οι ψεύτες...
Κι αν δεν την βρείτε πάρτε εμέ, πάρτε και την καρδιά μου,
Επάνω στα ψηλά βουνά, με τους αετούς  παρέα.
Να αγναντεύω τ΄ Άγραφα και να μιλώ με τ΄ άστρα,
Ν΄ ακούω τα κλεφτόπουλα, πως παίζουν τις φλογέρες.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ