ΣΤΟΥΣ ΣΤΑΒΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ

Στους στάβλους του Σουλτάνου,
Έμεναν ξεχασμένα, δυο άλογα....
Ένα άσπρο κι ένα καφέ...
Ήτανε μοναχά τους και πάντα λυπημένα.
Μόνο, δυο μικρά φτωχά παιδιά,
Έφερναν κάθε μέρα νερό και φαγητό στα άλογα...
Έξω, ο καιρός περνούσε,,,
Από κρύο στη  ζέστη
Και από ζέστη σε κρυο...
Τα δυο άλογα, πάντοτε κοιτούσαν τα παιδάκια,
Με μάτια μελαγχολικά...
Ήθελαν να τρέξουν, να χαρούν την εξοχή ...
Ήθελαν, να δούνε τ΄ άλλα άλογα...
Να παίξουν, να μιλήσουν...
Μια μέρα, ήλθανε δέκα χωρικοί
Και άνοιξαν τις πόρτες...
Ήταν η μέρα, που τέλειωσε ο πόλεμος...
Σουλτάνος, πλέον δεν υπήρχε...
Μα ούτε τα άλλα άλογα...
"Ευτυχώς γλιτώσαμε ", είπε το άσπρο άλογο...
"Ευτυχώς, θα ζήσουμε κι άλλο " απάντησε το καφετί...
Τότε, ο ουρανός, καθάρισε απ΄ τα σύννεφα...
Και έλαμψε ο ήλιος...
Και τα άλογα έτρεξαν στ΄ απέραντα λιβάδια, λεύτερα ...
Μακριά από στάβλους και Σουλτάνους...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ