Ο ΜΕΤΡΗΤΗΣ

Όταν το χρυσάφι, μετακόμισε από τη Βασιλεύουσα στη Βενετία,
Ο λησμονημένος μάντης, έκλαψε...
Είχε δει τη μοίρα, των χρυσοφόρων οχετών της αριστοκρατίας...
Ποτέ δεν είπε τι είδε...μόνο έκλαψε...
............................
Μια ανακύκλωση, σε ρόδες ακάνθινες,
Που περιστρέφονται, εμπρός σε μοναδικό,
Ηλιόλουστο σκηνικό;
Χαμογελάει κοροϊδεύοντας...
...........................
Μετά ο μάντης, 
παρέδωσε την τέχνη του, στους αστρολόγους...
..........................
Δεν θέλω να πιστεύω,
Δεν πρέπει να πιστεύω,
Ή δεν υπάρχει πίστη...
...........................
Αν δεν αναλύσω την εικόνα,
Ο ήλιος, δεν θα βγει...
Έτσι, κάνω την εικόνα, μικρά κομμάτια,
Σαν το κομφετί της Αποκριάς...
Μετά, πετώντας τα στον ουρανό,
Περιμένω να γυρίσει πίσω, μόνο ένα...
Αυτό ειν η αλήθεια...
...........................
Και τώρα, νικητής η αγωνία...
Τίποτε δεν είναι σίγουρο...
..........................
Είδα κάποτε, μια πλούσια μεγαλούπολη...
Τώρα, βλέπω μια σκοτεινή παρακμή
Και κάποια θρύψαλα αρχόντων...
..........................
Τώρα πια ο κόσμος, έζησε το ψέμα...
Μα το πιστεύει ακόμη...
...........................
Ποτέ οι άνθρωποι, δεν σταμάτησαν να πιστεύουν στα είδωλα.
Σήμερα, τα είδωλα, έχουν γλώσσα και φωνή
Και μιλούν και γράφουν...
..........................
Μετράω, ως το δέκα...
Μετράω συνεχώς ως το δέκα...
Και καταρρίπτω τον πειρασμό,
Τον πειρασμό της τυχαίας πίστης...
..........................
Όχι! Δεν φταίνε οι Θεοί,
Αυτοί, είναι μακριά πολύ...
Ούτε και οι προφήτες...
.........................
Ένοχες, είναι μόνο των ανθρώπων οι ψυχές...
Οι άνθρωποι θέλουν...
Οι άνθρωποι επιθυμούν...
.........................
Κάποιοι, θέλουν...
Κάποιοι , χάνουν...
Γιατί, χάνουν;
.........................
Κάποιοι φεύγουν νωρίς...
Τυχεροί; Θύματα; Βλάκες;
.........................
Μετράω, ως το δέκα,
Έτσι, μου έμαθε η μαμά μου...
.........................
Ντρέπομαι να λέω τη λέξη "εγώ"...
Μόνο, κάνω υπομονή...
.........................
Ένας στρατός από "εγώ",
Αποφασίζει για τη ζωή των μελλοθανάτων..
Δίνοντας μόνο παρατάσεις...
Και κάνοντας συλλογές, από αργύρια και λίρες...
........................
Μέχρι, ένα "εγώ", να πατήσει το κουμπί...
Και μόνο η τύχη ξέρει, πόσα "εγώ", θα γλιτώσουν ...
Αν γλιτώσουν...
.......................
Εμείς, θα χουμε φύγει...
Εμείς, έχουμε φύγει ήδη...
........................
Μετράω, ως το δέκα...
Γύρω μου, παρέες που ουρλιάζουν...
........................
Δεν ακούω τίποτε.
Ούτε τους οπαδούς,
Ούτε τους ψιθυριστές, των κοινωνικών σχολίων...
........................
Θέλω να βλέπω, μόνο βουνά,
Ή μια απέραντη θάλασσα.
.........................
Ξέρω, πως δεν θα ζω για πάντα...
Ξέρω, πως ούτε η γη, είναι παντοτινή...
Ούτε κι η αγάπη...
.........................
Γι αυτό, μετράω ως το δέκα...
Όλη η αξία της ζωής, είναι δέκα δευτερόλεπτα.
.......................
Λόγια και νεύρα,
Φωνές και βία,
Δάκρυα και αίμα...
Και μετά;
......................
Έ...και μετά, ο θρίαμβος της χυδαιότητας.
Ε...και μετά, η δόξα του πρόστυχου...
Αξίζει;
......................
Για κάποιους, όχι...
Για την μάζα, ναι!
Για τη μάζα...ή για τις μάζες...
......................
Κι όταν μια μάζα θριαμβεύει,
Μια άλλη μάζα, ξεκινά τον πόλεμο...
.....................
Μισώ τον πόλεμο!
Αν ήμουν Θεός, θα μέτραγα μέχρι το δέκα
Και θα σταματούσα, κάθε πόλεμο...
Μικρό ή μεγάλο...
......................
Γιατί τι είναι σήμερα η ζωή,
Ένα σύνολο, μικρών πολέμων...
.....................
Προσπαθώ, να φτιάξω ένα δωμάτιο
και να κλειστώ εκεί μέσα...
Και να γράφω...
......................
Οι άνθρωποι, δεν προσφέρονται πια για ποίηση...
Τα κτήνη μέσα στις ψυχές τους, έγιναν ιδανικά...
.........................
Τα δέκα δευτερόλεπτα, δεν φτάνουν.
Σήμερα, η υποκρισία, λέγεται δημόσιες σχέσεις...
Και η διαφήμιση, ποιότητα...
........................
Μέχρι κάποιος, να πατήσει το κουμπί...
.........................
Κάποιος τρελός;
Όχι!
Κάποιος απλός άνθρωπος...
Κάποιος απλός άνθρωπος, με την κοινή λογική...
............................
Η κοινή λογική,
Είναι αυτό που βολεύει καθένα, που την έχει...
...........................
Προτιμώ την κοινή γυναίκα.
Η αμεσότητα των συναλλαγών της,
Έξαγνίζει, κάθε τι το χυδαίο...
..........................
Είναι η ώρα του ήλιου...
Τα πολλά λόγια, κάνουν τον ήλιο,
Να φεύγει γρήγορα...
..........................
Είναι σαν τους καπνούς των τσιγάρων,
Που καλύπτουν την ασχήμια,
Μιας άγονης μοναξιάς...
............................
Και το μέτρημα, γίνεται συνήθει,
Σαν τα ελαφρολαικά, που παίζουν τα ραδιόφωνα...
..............................
Τώρα, πρέπει να γυρίσω την πλάτη.
Είν η ώρα, που θα μοιραστούν τα λάφυρα.
Είν η ώρα, που τα λάφυρα γίνονται αγαθά...
Είν η ώρα λοιπόν, για να κλειστώ μες το δωμάτιο μου.
..................................
Δεν θα γίνω ποτέ πρόγονος...
Γιατί εγώ δεν είμαι άνθρωπος.
Γιατι εγώ είμαι χρόνος...
Γιατί εγώ ειμ΄ ένας μετρητής...
..................................
Ειμ΄ ένας μετρητής, που συνεχίζει να μετρά
Και πέρα απ΄ το δέκα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ