ΑΝΗΜΕΡΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Τι να τα κάνω τα βουνά, που είναι όλο χιόνια,
Τι να τα κάνω τα κορμιά, π΄ όλο μετράνε χρόνια.
Βρίσκω στον κόσμο ένα κενό, στη θάλασσα λιμάνι
Και στην ουρά του δελφινιού, τον έρημο τον δρόμο.
Τον δρόμο που περπάτησε μικρή η ομορφιά μου
Και πέρασε και έφυγε, για την μεγάλη χώρα,
Την χώρα, που η μοναξιά έκλεινε μόνο πόρτες,
Που τις χτυπούσε ο έρωτας κι έπαιρνε μόνο δάκρυ.
Από το δάκρυ στην γραφή, απ΄ την γραφή στην σκέψη
Κι από την σκέψη στην καρδιά, που καρτερούσε να βρει.
Να βρει αγάπη που γυρνά, να βρει τον κόσμο όλο,
Να ταξιδέψει στην βροχή, να κυληστεί στο χιόνι
Κι ανήμερα καλοκαιριού, να ρθει και πάλι πίσω!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ