ΜΕΤΑΞΥ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑ

Στη ζωή του παντός, το σώμα, κουβαλάει τις αδυναμίες μιας σκοτεινής μέρας.
Ύστερα, το νόημα ενός οργώματος, τράβηξε χαρακιές
επάνω στον απαγορευμένο καρπό, που δραπέτευσε από τον Παράδεισο,
μαζί με τους δυο καταραμένους μαθητές.
...
Στο ημίφως των τελευταίων λεπτών πριν την αιώνια νύχτα,
μίλησαν οι άνθρωποι με τα φτερά,
σημαίνοντας την έναρξη μιας γιορτής,
για τον κόσμο, που αγαπά την τέχνη
των άσχημων κορμιών και της αντίδρασης.
...
Μέσα στην βροχή των  αισθητικών αντανακλάσεων του ριγέ ορίζοντα,
ένα άνθος μονότονο, δίνει ρυθμό στο καλοκαίρι,
ρεμβάζοντας κάτω από τις παραθαλάσσιες ελιές.
...
Έγραψε πάνω στον ουρανό τις λέξεις,
με μπογιά φτιαγμένη από σύννεφα
και μέτρησε αμέσως χρόνια και οράματα.
...
Η δημιουργία, κρατά πάντα εννιά μήνες,
μα κάτι άλλο είναι ο Θεός,
κάπου αλλού υπάρχει.
Σε ερημωμένα ναυπηγία και σε ξεπεσμένες αγορές.
...
Στην ανατολή, στη δύση...
Είμαι και ανατολή και δύση...
Είμαι ήλιος, είμαι άνθρωπος...
Ανορθόδοξα, υπέρορθόδοξος...
Συνειδητά, εκτός εξουσίας.
Αναζητητής της αγάπης, στην ποιότητα του λίγου.
...
Ο Ιησούς, έγινε γέφυρα...
Η γυναίκα, έμπνευση...
Η ζωή, είναι ένα κρίνο, που πεθαίνει κάθε άνοιξη.
Κάθε άνοιξη πεθαίνει, εντός του καθεστώτος των απαγορεύσεων και της ομοιομορφίας.
...
Κράτησα την αναπνοή μου σταθερή, αγαπώντας την.
Κράτησα το φως των οφθαλμών μου ζωντανό, βλέποντας την εικόνα του κορμιού της.
Γιατί όταν πεθαίνει η άνοιξη το καλοκαίρι αιμορραγεί ...
...
Πολλά είπα...
Για εκείνη μίλησα...
Τον λόγο έχουν πλέον οι αστερισμοί.
Ο Σταυρός, ο Κύκνος...
Και οι εικόνες των Ορθόδοξων Αγίων...
...
Ο άνθρωπος, ζητάει πάντα, ένα χαμόγελο και ένα λουλούδι.
Τα θαύματα, ζητάνε μύστες των αισθήσεων, γνώστες της αγάπης και γεμάτα χέρια με τραγούδια μιας σιωπής.
Και όλα τότε τα θαύματα, γίνονται ένα.
Αυτό που λέγεται έρωτας.
...
"Αναζητώντας την μορφή της στο όνειρο, κερδίζω την ελπίδα, να ερωτευθώ την ψυχή της"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ