ΟΙ ΓΕΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ

Μέρα, που έδειξε μια όμορφη γυναίκα,
νύχτα που παίδεψε τα βάσανα των δέκα.
Έμεινε στην άσφαλτο μονάχα ένα χρώμα,
κόκκινο από αίμα κι άδειο χώμα.
...
Μια κραυγή και τέλος μια σφαίρα,
τον φόνο έκανε, τιμωρημένη μέρα.
Φρίκη , μπογιές και γερασμένοι εραστές,
τους νέους εκδικούνται με τα λεφτά του χθες.
...
Μένουν μονάχα μόνοι τώρα οι συνοδοί,
της αιωνίας  νήσου, πονάνε οι οδοί.
Σε θέρετρα πανώρια με ήλιους και βροχές
για ομορφιά που εχάθει, μιλούν οι εποχές.
...
Τραγούδι για το τέλος, ευχή για την αρχή,
εφύγανε οι γέροι, ξένοι οι μοναχοί.
Μετά την πρώτη λέξη, που ήταν αρχική,
αλήθεια είπαν μόνο δυο - τρεις αναρχικοί.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ