Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ

Αισθάνομαι ένα χέρι δυνατό,
να με κρατά σε μια συντήρηση
ενός συναισθήματος,
που ξεπερνά την πιο απλή αγάπη.
Η επόμενη μέρα, συνιστά υπομονή.
Μέχρι το τέλος της απουσίας.
Μέχρι τον ερχομό ενός αγγέλου,
με την δική της τη μορφή.
Δεν έπαψα ποτέ να της χαρίζω
μια ψυχή, από ένα θαύμα,
που δεν έγινε ποτέ.
Άλλοι έκρυψαν το θαύμα.
Άλλοι έριξαν ύβρεις στο Θεό.
Η υπομονή, λένε το θάνατο νικά.
Ναι! Εγώ την αγαπώ.
Ναι! Αφιερώνω μια ζωή,
μια δικαίωση
και ένα κόσμο από βροχή,
σε ένα όνειρο μιας παλιάς δεκαετίας.
Γιατί έμαθα να αγαπώ
και να μην κάνω τον έρωτα
λεφτά κι υποκρισία.
Ο χρόνος...αυτός ο άτιμος ο χρόνος,
που εννιά φορές χωρίζει
και μια φορά ενώνει...
Την μια φορά αναζητώντας,
υπομένω την φθορά,
υπομένω μια μακρινή αγάπη στην ψυχή.
Ίσως είναι μια αμαρτία μου παλιά
ή ένας διάβολος που τη ζωή μου κατατρέχει,
γιατί δεν ξέρω το παζάρι τι θα πει
και πάντα μεσ την παραζάλη χάνω.
Μια ευκαιρία, ένα κάτι, ένα τώρα,
δεν ειν εκδίκηση, μα ούτε και μια νίκη.
Είναι πραγματική αγάπη
και έρωτας της σκέψης, του κορμιού της.
Είναι και θρίαμβος υπομονής
όταν θα έλθει.
ΑΠΟΣΤΟΛΣΟ ΒΕΡΓΙΝΗΣ