ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΕΡ:Πότε αρχίσατε να γράφετε και από ποιόν Έλληνα Ποιητή/τρια έχετε επηρεαστεί ;

ΑΠ:Άρχισα να γράφω το 1985. Το πρώτο μου μικρό ποιηματάκι, δημοσιεύτηκε μόλις φέτος. Η αρχική μου ποίηση, δεν έχει σαφή επηρεασμό. Ήλθα σε επαφή με την μεγάλη ποίηση, μέσω του πατέρα μου και των βιβλίων του Γ. Ρίτσου και του Οδ Ελύτη, που μου αγόραζε. Πρώτη μου καλή στιγμή ήταν ένα βραβείο μαθητικού διαγωνισμού, για ένα κείμενο που είχα γράψει για το "Άξιον Εστί". Ήταν καλή η ανάλυση που είχα κάνει, αν και τώρα, θα την έκανα διαφορετικά. Μετά ήλθαν και άλλοι ποιητές και έρχονται ακόμη. Ο επηρεασμός έρχεται από παντού. Το θέμα όμως πια είναι η εξέλιξη. Το πως θα πάρεις κάτι, θα το μεταλλάξεις και θα το προσφέρεις στον λαό που σε διαβάζει, δείχνοντάς του, πως ναι, η ποίηση ζει και ξεπερνά το τέλμα των τελευταίων 30 ετών. Θα έλεγα πως η ποίηση, ακολούθησε στην παρακμή, ολόκληρη την χώρα.Μα οι καιροί πια έχουν αλλάξει και δέν περιμένουν .

ΕΡ:Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευσής σας και Ποιες είναι οι
δυσκολίες της ποιητικής τέχνης.

ΑΠ:Ξεκινάμε από τον έρωτα. Όποιος ποιητής πει πως δεν ξεκινά από εκεί, λέει ψέματα. Η κοινωνία, η καθημερινότητα, η ζωή, ο θάνατος, ο Θεός, οι αγώνες. Δεν έχω κρύψει, πως είμαι ποιητής, που γράφει κυρίως για την κοινωνία, χωρίς να ανήκω κάπου. Αυτό μου δίνει την ελευθερία, της κριτικής ματιάς προς τα πάντα και δίνει και την δυνατότητα να εκφράσω την αλήθεια, που κρύβουν πάντα πίσω από τα δελτία τύπου τους οι εξουσίες. Ο πραγματικός ποιητής εξορίζεται, πεθαίνει, αλλά πάντα μιλά και δικαιώνεται. Για μένα, η ποίηση πρώτα από όλα είναι ψυχή, μετά είναι διαίσθηση και στο τέλος επικοινωνία και διαχρονικότητα. Οι μεγάλοι ποιητές, αυτοί που θέλω να τους μοιάσω, έστω και στο ελάχιστο, το πιο σημαντικό πράγμα που πέτυχαν με τα έργα τους είναι το να είναι διαχρονικοί. Οι δυσκολίες πρακτικά στο να φτιάξω ένα ποίημα, όταν κάτι με συγκινεί είναι ανύπαρκτες, γιατί το αισθάνομαι σαν χρέος τιμής και το ταλέντο πλέον γνωρίζω πως υπάρχει.

ΕΡ:Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από
τα ποιήματά σας,πόσο δύσκολο είναι για έναν ποιητή να μεταγγίσει τα γραπτά του στους αναγνώστες .

Δεν είναι ένα το μήνυμα. Κάθε ποίημα, έχει και το δικό του. Είναι επιλογή μου, να χρησιμοποιώ απλά Ελληνικά, με το δυνατόν πιο λίγα καλολογικά στοιχεία, για να γίνομαι κατανοητός. Κακά τα ψέματα, το επίπεδο των Νεοελλήνων, έχει πέσει και πρέπει να βοηθήσουμε, γράφοντας πιο απλά. Αναφορά σε αυτό έχει κάνει και ο Σεφέρης πιο παλιά και συμφωνώ μαζί του. Ο λόγος της ποίησης, είναι πάντοτε αφαιρετικός, και ως εκ τούτους, πιο δύσκολος. Είναι πρόβλημα μεγάλο η κατανόηση. Γιαυτό ετοιμάζω τώρα δυο μυθιστορήματα, που όταν τα διαβάσετε, στο βάθος τους, θα βρείτε δυο τεράστια και μακρόσυρτα ποιήματα, ή δυο δοκίμια, που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε πολύ καλά την ποίηση μου. Αν θ θελα να δόσω κάτι σαν σύνθημα, θα έλεγα πως είμαι αντίθετος στις εξουσίες και στην ομοιομορφία και υποστηρικτής του έρωτα.

ΑΠ:

ΕΡ:Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ,ποιο ρόλο έχει ο ποιητής και ποιοι είναι οι στόχοι του.
Πιστεύετε ότι η σημερινή εποχή μπορεί να εμπνεύσει τους Ποιητές;

ΑΠ:Η ποίηση στην Ελλάδα, πλην της εποχής Παλαμά, Καβάφη κτλ, ήταν πάντα στο περιθώριο. Η έκρηξη έγινε στις δεκαετίες 60 και 70, μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες. Σε αυτό συντέλεσαν να λέμε την αλήθεια τέσσερα πράγματα. Δυο Νόμπελ,δυο Λένιν, ο τεράστιος Μίκης Θεοδωράκης και το ΚΚΕ. Όλοι αυτοί οι παράγοντες, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και για την δική του σκοπιμότητα, έκαμαν την ποίηση ουσιαστικά μόδα και μετά, ήλθε η εποχή των λαπάδων. Δεν ήταν η λέξη του πολιτικού που την είπε ο λαπάς, αλλά η στάση ζωής απέναντι στην ποίηση του λαιφ σταιλ. Και ότι καλό υπήρξε αυτά τα 30 χρόνια χάθηκε και έμεινε γνωστό, στο κλειστό κλάμπ των λίγων. Αν βγεις στο δρόμο και ρωτήσεις ποιος ήταν ο Γιάννης Βαρβέρης -που κατα την γνώμη μου είναι ένα χαμένο Νόμπελ για την χώρα μας, ελάχιστοι θα γνωρίζουν. Και εδώ έρχομαι εγώ. Μια λέξη, που την λέω μια φορά κάθε τρεις μήνες, αντίθετα με κάποιους του χώρου, που την λένε κάθε λεπτό, παραμένοντας όμως ουσιαστικά άσφαιροι. Ναι, με εμπνέει η εποχή, κάνω κριτική στην εποχή, ψάχνω ελπίδες πραγματικές για τις επόμενες ημέρες, τάσσομαι με τους νέους και γράφω για αυτούς. Πιστεύω στην επανάσταση. Πρώτα στην επανάσταση της ποιότητας και της γνώσης. Μετά η επόμενη επανάσταση, θα συντρίψει εξουσίες και ολοκληρωτισμούς, γιατί οι άνθρωποι, θα ξέρουν τι ζητάνε. Τις αξίες δόξα να έχει ο Θεός, τις έχουν δώσει οι αρχαίοι κλασσικοί, η διδασκαλία του Ιησού, ο Μάρξ, ο Ρουσσώ και αμέτρητοι άλλοι. Το θέμα είναι οι αξίες να κατακτηθούν από τους ανθρώπους. Όλα μετά θα είναι εύκολα. Είναι στο χέρι του λαού να έλθει ξανά στην ποίηση ...Οι εξουσίες, οι παρατάξεις και οι λεγόμενοι θεσμοί, μισούν την ποίηση, γιατί ειναι απρόβλεπτη.

ΕΡ:Όταν γράφετε ,φροντίζετε να προσαρμόζετε τις ιδέες σας ή δε σας ενδιαφέρει η λογική αλληλουχία.

ΑΠ: Η ποίηση, δεν έχει την λογική του πεζού κειμένου. Οι ιδέες στην ποίηση, διαχέονται παντού. Οι τρόποι ανάλογα το μοτίβο που χρησιμοποιώ σε κάθε ποίημα, για την διάχυση αυτή, αλλάζουν. Διαφορετικά θα γράψω ένα σκοπίμως υπερρεαλιστικό ποίημα, διαφορετικά ένα ποίημα με βάση τον συμβολισμό και διαφορετικά σε κάτι ωμά ρεαλιστικό.

ΕΡ:Υπάρχει ποίηση για τις μάζες ή η ποίηση απευθύνεται αποκλειστικά σε μια κλειστή ελίτ.

ΑΠ:Για την μεγάλη ποίηση, δεν υπάρχουν ούτε οι μάζες, ούτε οι ελίτ. Υπάρχουν μόνο ποιήματα που διαβάζονται φωναχτά και ποιήματα που είναι ένας ψίθυρος και είναι εξίσου καλά και σπουδαία. Ο κίνδυνος είναι η κακή ποίηση, που παρελαύνει καθημερινά γύρω μας. Πράγματα προφανή και εύπεπτα, στα όρια της ανυπαρξίας, προιόνται της ματαιοδοξίας κάποιων, που νομίζουν πως είναι ποιητές ή κάποιων που θέλουν να δίνουν την ποίηση με τρόπο που στο τέλος κάνει τους αναγνώστες να είναι άτομα πλήρους ελεγχομένων συνειδήσεων. Η δεύτερη κατηγορία ποιητών, όταν απευθύνεται σε μάζες δημιουργεί μεγάλους κινδύνους- στο να έχουμε μάζες με ελεγχόμενες συνειδήσεις και μπορώ να πω πως έχουν πετύχει τον σκοπό τους.Αυτό ουσιαστικά κρύβει και η απαξίωση της ποίησης των τελευταίων ετών.

ΕΡ:Σήμερα τα νέα παιδιά διαβάζουν Ποίηση και κατά πόσο τα αγγίζει.Μήπως τα παιδιά προκαταλαμβάνονται αρνητικά από τον τρόπο διδασκαλίας στο σχολείο;Αλήθεια, διδάσκετε η Ποίηση.

ΑΠ: Την ποίηση μου, την διαβάζουν άνθρωποι κάθε ηλικίας. Λίγοι βέβαια άνθρωποι και πιο πολύ άνθρωποι με ηλικία λίγο πιο πάνω από αυτό που οι Αμερικάνοι λένε teenagers, αν και στην ουσία η ποίηση μου απευθύνεται πρώτα σε αυτά τα νέα παιδιά. Όμως βλέπω με εκπληξη πως αυτά τα παιδιά λατρεύουν πραγματικά τα πεζά μου κείμενα. Αυτό κάτι δείχνει. Τα νέα παιδιά δεν διδάσκονται ποίηση. Νομίζουν πως ποιητής είναι όποιος γράφει στίχους για τραγούδια ή κάποιος άλλος λαπάς. Η ποίηση και το πως γίνεται δεν διδάσκεται, αλλά απαιτεί διαίσθηση και ταλέντο- όμως μπορουν να διασχθουν τα ρεύματα γύρω από την ποίηση. Ρεύματα φιλοσοφικά, ρεύματα τρόπων γραφής, ρεύματα ακόμη με αναφορές σε κοινωνικά συστήματα. Και η ποίηση, είναι μια από τις τέχνες που παράγει αφειδώς τέτοια ρεύματα- η άλλη είναι η ζωγραφική και ακολουθούν η φωτογραφία, ο κινηματογράφος και τελευταία η μουσική όταν εμφανίζεται αυτόνομη- στις άλλες περιπτώσεις απλά συνοδεύει τον λόγο ή την εικόνα. Γιαυτό και μεταξύ ποιητών και ζωγράφων έχουν κατα καιρους δημιουργηθεί μεγάλες φιλίες, με αλληλεπιδράσεις, που έγραψαν ιστορία. Συμπέρασμα, στα σχολεία δεν διδάσκεται γενικώς αυτό που λέμε τέχνη.

ΕΡ:Oι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δεν εκδίδουν Ποίηση,πολλοί μικροί προσπαθούν απλώς να εκμεταλλευτούν τους δημιουργούς,είναι το διαδίκτυο μια κάποια λύσις και ποια είναι η σχέση σας με αυτό. (διαδίκτυο )

ΑΠ:Η ποίηση, είναι πάντα εχθρός της εξουσίας. Οι εκδοτικοί οικοι, εξαρτιούνται από την κάθε εξουσία, οπότε προτιμούν να εκδίδουν άλλα πράγματα. Αν προσέξτε τις πιο πολλές εκδόσεις τις κάνουν οι οδηγοί μαγειρικής, γιατί είναι ότι πιο ανώδυνο. Από την άλλη η κακή διδασκαλία και διάδοση της ποίησης στους νέους, αλλά και η αγάπη τους για τον πεζό λόγο, γιατί από εκεί και όσοι έχουν όρεξη μαθαίνουν πιο εύκολα, οδηγούν σε πολύ καλές πωλήσεις στων πεζογραφημάτων στο νεανικό κοινό, που όπως είναι γνωστό παντού αφήνει και τα πιο πολλά λεφτά και βλέποντας αυτό οι εκδοτικοί οίκοι επενδύουν στους πεζογράφους και όχι στους ποιητές. Ευτυχώς τελικά ανακάλυψα πως έχω και τα δυο χαρίσματα, οπότε έχω ελπίδες.Και έχω και την δυνατότητα να περάσω την ποίηση και μέσα από κείμενα πεζά.Το διαδίκτυο είναι μεγάλος φίλος, γιατί μέσα από τις σελίδες μας μπορούμε να παρουσιάσουμε και να δείξουμε πως ναι γράφεται και σπουδαία ποίηση σε αυτόν τον τόπο, αλλά και εχθρός, γιατί εκτός από τους λίγους ταλαντούχους, το ίδιο πράγμα κάνουν και χιλιάδες ατάλαντοι δήθεν ποιητές, οι οποίοι μάλιστα λόγω ενός απύθμενου θράσους που έχουν αποκτούν τον πιο σημαντικό ζωτικό χώρο, φτιάχνοντας απλά...όνομα. Έμαθα να ζω με αυτούς, δημιουργώντας και εντός διαδικτύου μια προσωπική εξορία. Τελικά αυτό κάνει καλό, γιατί δίνει στον δημιουργό την απόσταση από την κοινωνία που του είναι αναγκαία, για να παρατηρει, να σκέφτεται και τελικά να δημιουργει. Για μένα η λογοτεχνία είναι χαρτί και τυπώνεται, αποτυπώνοντας τις εποχές, αλλά και είναι εμπορεύσιμο αγαθό, γιατί έχει αξία. Και ότι έχει αξία, πληρώνεται και στην τιμή του. Σε κάποιο ποίημα έχω γράψει τον στίχο "την ποίηση και την επανάσταση, για να τις μάθεις, πρέπει να τις πληρώσεις ακριβά". Είναι και η αισθητική του τζάμπα ενα θέμα που πρέπει κάποτε να το αναπτύξουμε...Ίσως σε μιαν άλλη συνέντευξη.

Ερ:Πες τε μου έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.

ΑΠ: Θα σας πω τρεις:

'Νυν το μηδέν!"

"Στην αρχή μου, είναι το τέλος μου!"

"Χίλιες φορές αν γεννηθείς, χίλιες θα σε σταυρώσουν!"

ΕΡ:Είναι γεγονός πώς η ποίηση ενέχει μελωδία Ποιήματα σας. Πώς μπορεί ένας ποιητής να «εισάγει» τη μουσική στα ποιήματά του;

ΑΠ:Ο Οδ. Ελύτης έδωσε την πιο ουσιαστική απάντηση σε αυτό το θέμα. Η ποίηση γράφεται για να διαβάζεται, το πολύ να απαγγέλεται . Όμως όπως έχουμε δει, υπάρχουν ποιήματα, με μέτρα και ρυθμούς, που μπορούν κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες να μελοποιηθούν. Ταλαντούχοι συνθέτες μπορούν να μελοποιήσουν ακόμη και ελεύθερο στίχο. Όμως έχουμε ακούσει και εκτρώματα... Τα μουσικά χαλιά πίσω από τις απαγγελίες, πολλές φορές μου αρέσουν ακόμη και πάρα πολλές εικονογραφήσεις είναι αξιόλογες αν και εκεί υπάρχει ο κίνδυνος της υπέρμετρης προκλητικότητας για να πέσει το μάτι πιο πολύ στην εικόνα παρά στο ποίημα. Γενικά θα έλεγα πρέπει να κρατάμε παντού τα μέτρα και στην μουσική και στις εικόνες, που πρέπει να βοηθ΄νε το ποίημα και όχι να το πνίγουν. Όσο για μένα, μέρικές φορές παίζω με τις λέξεις κάνοντας έμμετρα. Κάποια από αυτά μου αρέσουν πολύ. Ζητείται συνθέτης. Αν και ξέρω μουσική, ξέρω ότι δεν έχω και ταλέντο στην μελοποίηση.

ΕΡ:Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα
βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ’ αυτόν τον τόπο, ή απλά έγινε μόδα; -

ΑΠ:Εκδίδουν πρώτα από όλους όλοι οι πρώην υπουργοί... Εκδίδουν οι επιδοτούμενοι συγγραφείς... Εκδίδουν οι σπουδαίοι συγγραφεις (έχουμε κάποιους)... Εκδίδουν αμπελοφιλόσοφοι... Εκδίδουν κάποιοι γνώστες της φιλοσοφίας... Εκδίδουν οι κατσκευαστές ερωτικών και αστυνομικών περιπετειών (Άρλεκιν, Βιπερ, Νόρα κτλ)... Εκδίδουν τα ψώνια, που γράφουν τα (χαίρομαι που σ αγαπώ, σε ποθώ και σε φιλώ και στα σεντόνια σου θέλω εγω να ρθω) και τα λένε ποίηση, ξοδεύοντας τα λεφτά, που προφανώς δεν τους λείπουν ... Εκδίδουν και οι ταπεινοί και πραγματικοί ποιητές... Όσο λιγότερο μιλάει ένας ποιητής για το εγώ του, τόσο πιο μεγάλος είναι... Όσο λιγότερο παρακαλάει, τόσο ακόμη πιο μεγάλος γίνεται... Τα ταλέντα είναι λίγα, το πολύ είναι το εμπόριο και η βλακεία...

ΕΡ:Οι κριτικοί σ’ όλα τα είδη της τέχνης διαμορφώνουν το επίπεδο, ανυψώνοντας ή κατακρεουργούν τους καλλιτέχνες. Τελικά έχει σημασία η παρουσία κριτικών στους τομείς της τέχνης; Κατά πόσο λειτουργεί αμερόληπτα σε μια εποχή που τα πάντα διαβρώνονται;

ΑΠ:Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κριτική. Υπάρχουν μόνο παρέες που δικαιολογούν η μια τους τενεκεδισμούς της άλλης. Δύσκολη ποίηση λέει ο κριτικός για σαχλαμάρες ενός που το παίζει ποιητής, αλλά τα ρίχνει σε ρευστό, αντί να πει μια σαχλαμάρα είναι τα ποιήματα του. Μόνοι κριτές, οι ψυχές των ανθρώπων και ο χρόνος. Πρέπει να σπάσουμε τον χρόνο. Και επειδή ποίηση χωρίς μελέτη δεν υπάρχει αυτή την εποχή μελετώ τα άπαντα του Κώστα Κρυστάλη και πραγματικά τα ποι'ηματα αυτού του ανθρώπου, που χάθηκε τόσο νέος το λιγότερο που μπορώ να πω είναι πως με ταξιδεύουν στο χρόνο και στη ζωή. Κάποιος κριτικός θα τον έλεγε παλιακό, εγώ των λέω νεαρό ποιητή της διπλανής πόρτας με σπάνιες ευαισθησίες.Ζήτω ο χρόνος λοιπόν αλλά και σπάστε τον χρόνο για να φύγουμε μπροστά πιο γρήγορα.

Ρούλα Τριανταφύλλου.
Κάτι τελευταίο για να κλείσουμε .
Τι σας βοηθάει περισσότερο να απελευθερώσετε την έμπνευσή σας;

Το κλάμα...

τι καλε

ΑΧ

θα αναπτυξω υριο τισ απαντησεις

γιατι εχ;