ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΩΝ

Όταν θυμήθηκα, πως την είχα δει σε κάποιες διακοπές του παρελθόντος,
Ο αιώνας είχε πια αλλάξει...
..
Μια παράλληλη ματιά, γινόταν δώρο, στα μάτια του ποιητή.
Και το όρος Οίτης,
Έγινα καταφύγιο για τα πουλιά.
..
Οι δυο κόσμοι, έδιναν μια τελευταία μάχη...
Μέχρι την επόμενη...
..
Ό καθένας, για το δικό του όραμα...
Αγάπη...και θάνατος...
..
Στον ένα κόσμο, φοβάμαι...
Στον άλλο κόσμο, ζω...
Είναι και που δεν βρέχει...
..
Αυτή φταίει,
Γιατί ήθελε να γεράσει γρήγορα...
Δεν με περίμενε...
..
Δεν την περίμενε, η ολοκλήρωση
Ενός κύκλου...
Τι θέλω
Και τα θυμάμαι...
Και πως
Να μην τα θυμάμαι...
..
Μια μελωδία,
απ΄ τη δεκαετία του τριάντα,
ακούγεται από κάποιο κρυφό παράθυρο,
Κάνοντας τον ποιητή,
Να βλέπει τον κόσμο, όπως πρώτα...
..
Οι άνθρωποι της ιστορίας,
Ψάχνουν στον κόσμο τους,
Για νέα θύματα...
..
Γιαυτό, υπάρχουν και τα σύνορα...
..
Από τη μια ο κόσμος τους,
Από τη άλλη, οι ποιητές...
..
Κι εκείνη, χάθηκε στο δρόμο,
Μεταξύ δυο κόσμων,
Την ώρα που ξεκινούσε,
Η μεγάλη μπόρα...
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ