ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ

Το τέλος μιας μέρας, ντύνει με εικόνες, δάκρυα κι αισθήματα.
Και η μουσική, γίνεται αργή.
..
Απλώνοντας προς τον ήλιο τα δάκτυλα, το χρώμα τους, γίνεται μαύρο.
Αυτό σημαίνει μια ύπαρξη και μια ζωή σε λειτουργία.
..
Κι ένα μπαλκόνι, γίνεται θέση θεάτρου.
Να! Απέναντι η θάλασσα!
Κι ας μην υπάρχει!
Τις πιο ωραίες παραλίες, τις φτιάχνει το μυαλό μας.
..
Και τα πιο όμορφα βουνά, η άνοιξη...
..
Αν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, την ομορφιά, του την έμαθα εγώ...
Την ομορφιά, που φτιάχνω κάνοντας την στιγμή, σημείο.
..
Γράφω στο τετράδιο μια τελεία και φεύγω.
Μια τελεία, που γίνεται σκιά της, καθώς εκείνη περπατά, δίπλα στη θάλασσα...
..
Την θαυμάζω...
Γεννήθηκα, για να την θαυμάζω...
Πληρώνω, για να την θαυμάζω...
...
Δεν είμαι Θεός...
Δεν θέλω, να είμαι Θεός...
..
Στον παράλληλο κόσμο της ομορφιάς,
Μπορώ να διορθώνω το Θεό...
..
Δίπλα της, περπατούνε κι άλλες,
Που γύρισαν από τ΄ απρόσμενα τους,
Τα ταξίδια...
..
Είναι κι αυτός ένας τρόπος,
Για να υπερασπίζεσαι την ομορφιά,
Ξεπερνώντας τα ηθικά όρια, του χρόνου...
..
"Αφού οι άνθρωποι μισούν την ομορφιά,
Ας την αφήσουν ήσυχη"
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ